جمعه های انتظار

پرسش :امام حسن علیه السلام و یارانش به آنچه می خواستند رسیدند پس چرا باید بر آنان گریه کنیم؟ __پاسخ :درست است که امام حسين و یارانش با شهادت به عالی ترین حد کمال نزد پروردگار رسیدند، ولی گریه و عزاداری بر آنان به علت های دیگر، اهمیت دارد :1 گریه و عزاداری برای امام حسین علیه السلام دارای آثار روحی و تربیتی است، شرکت در عزاداری و گریه بر ایشان سبب آشنایی بیش تر با این خاندان، الگو گرفتن از آنان در رفتار و گفتار و افزایش محبت و ارادت به خاندان عصمت و طهارت می شود که خود مصداق روشنی از “مودت فی القربی “است 2 گریه بر امام حسین تاسی به رسول خدا (ص) است چه این که از بدو تولد حضرت سید الشهدا و بعد از آن، رسول خدا بر آن حضرت گریه نمودند، و قرآن می فرماید :لقد کان لکم فی رسول الله اسوه حسنه  3 گریه در حقیقت، توبه و انابه، به سوی خدا و رجوع به تمام خوبیهاست ؛زیرا گریه بر امام حسین علیه السلام، جهت شخصی ندارد، بلکه به این علت است که او فرزند رسول الله و دارای تمام خوبیهاست که در راه احیای دین الهی به شهادت رسیدند 4 گریه بر امام حسین علیه السلام رفتاری سیاسی است. گریه بر آن حضرت، به معنای تبری و بیزاری جستن از دشمنان خدا و اظهار ارادت کردن به دوستان او است. گریه بر شهید به معنای زنده نگه داشتن فداکاری اوست، از این رو، این امام حسین علیه السلام و یارانش به فوری عظیم دست یافته اند، مطلبی کاملا حق است، اما آن همه جنایتی که بر عزیز ترین بندگان خدا روا داشته شده نیز برای دوست داران واقعی آنان آسایشی باقی نمی گذارد، بلکه قلب دوستدارانش را آتش می زند وبی اختیار اشک را از چشمانشان جاری می سازد این نوع گریه از نوع فطری و ذاتی انسانها ست، چنان که حضرت یعقوب برای فرزندش آن قدر گریه کرد که چشمانش نابینا شد.